Εκείνο το καλοκαίρι

10411767_1681340948745826_5968120330375668896_n

Θυμάμαι ένα καλοκαίρι οι δυο μας σ’ ένα μικρό, αιγαιοπελαγίτικο νησί. Η διαμονή μας σ’ένα αντίσκηνο στην ακρογιαλιά, όμως δε μας ένοιαζε. Ήταν, μάλλον, το τελευταίο από  εκείνα τα χρόνια της αθωότητας. Τα λεφτά μας έφταναν μόνο για τσιγάρα και τα απαραίτητα βιοποριστικά. Ο έρωτας, τότε, τόσο μεγάλος, ζωντανός και χειμαρρώδης που έφτανε και περίσσευε για όλα τα υπόλοιπα. Θυμάμαι τα βράδια εκείνα, τα λίγα, τα «πολλά», που ξάπλωνες στα πόδια μου και δε μιλούσαμε· καπνίζαμε μόνο κι ακούγαμε «τα κρίνα». Με φιλούσες και με διαπερνούσε ρίγος σε όλο το κορμί· ένας μικρός πρόλογος για τον έρωτα που μου χάριζες.

Και τώρα.. μόνο θυμάμαι. Θυμάμαι το μικρό κασετοφωνάκι. Θυμάμαι το αλάτι που είχαν τα φιλιά σου κι όμως ήταν πιο γλυκά από οτιδήποτε άλλο. Θυμάμαι τα βράδια. Θυμάμαι τα τσιγάρα. Θυμάμαι και τον έρωτα που μού’ δινες. Μόνο τον θυμάμαι γιατί δεν είσαι πια εδώ να μου τον δώσεις. Εδώ είσαι, δηλαδή, κι όμως δεν είσαι. Ο έρωτας σου πια δεν είναι όπως ήταν εκείνος και τα «κρίνα», τώρα, δεν ακούγονται το ίδιο από τον υπολογιστή· και τα φιλιά σου δεν έχουν πια «αλάτι απ’ τα παλιά» …

Μικρές αλήθειες – Διάφανα Κρίνα

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s