Μουσικά Ταξίδια · My Life

Όμως εγώ σε είχα δει!

Σιωπηλά ταξίδευα

μέρα και νύχτα στον καιρό

τίποτα…

Δεν ήξερα αν μέρα είν’ ή νύχτα

και ασεβής, το νερό που τόσες φορές

με βοήθησε, ψηλά τον ουρανό κοιτούσα.

Αγάπησα εσένανε, αετέ

που ζύγωνες τον ήλιο πιο πολύ.

Και μην ακούς τον άνθρωπο

που γέρνει άηχος

από τη μοναξιά

εσύ κι εγώ γνωρίζουμε

πως είναι η Ελευθερία.

Τους γλάρους έπαψα καιρό

ν’αγαπώ

γιατί τη λεία τους

με δόλο έτρωγαν:

εκείνοι με φτερά

τα ψάρια χωρίς απάνω κοίταγμα

κάτω και μέσα στο νερό

αθώα προχωρούσαν.

Αετέ πόνεσα όταν έμαθα

πως κι εσύ κάνεις το ίδιο

όμως εγώ σε έχω δει

να συνομιλάς μ’ ένα παιδί

κι έτρωγες απ’τη χούφτα του φαΐ

κι ύστερα ξανά ψηλά πετούσες.

Τα αρπαχτικά τα κάνανε αδηφάγοι θεοί

κι άνθρωποι ύστερα

αρπαχτικά εγίνανε

και υποταχτικά ακολουθούσαν

κι οι ίδιοι, όπως τους λεν, θεοί

ήρωες τους ονόμασαν, παράγωγο της ηρωίνης.

Μη!

Ένα σπουργίτι. Τώρα! Τώρα!

Μου κάνει κωλοτούμπες και κούνια στο κλαδί

κάνει πως μου χτυπάει τυχαία τη μύτη στο τζάμι.

«Πρόσω!» μου παραγγέλνει. Ολοταχώς!

Οι Ιθάκες μας υπάρχουν.

Κατερίνα Γώγου, «Με λένε Οδύσσεια»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s